Tartaczne i stolarskie określenia
Bejca - jest to inaczej specjalny impregnat, przeznaczony do barwienia drewna. Bejca wnika trwale w strukturę drewna i właściwie nieodwracalnie go barwi, zachowując przy tym naturalny rysunek drewna. Bardzo często służy właśnie jego podkreśleniu, lub też wyrównaniu różnicy barw, która w przypadku drewna jest bardzo często spotykana (jedna z bardzo częstych wad drewna, spowodowana naturalnością i nieregularnością drewna). Istnieją różne rodzaje bejcy, między innymi: bejca nitro, bejca rozpuszczalnikowa, bejca spirytusowa, wodna, pigmentowa, antyczna, czy też lakobejca.
Fornik - słowo pochodzenia niemieckiego, które odnosi się do cienkiej warstewki drewna, które naklejane jest na powierzchnię tańszego drewna, przez co można uzyskać, tanim kosztem, bardzo ładne i "drogie" efekty. Owe cienki warstewki drewna uzyskuje się poprzez skrawanie płaskie, lub tak zwane łuszczenie droższego drewna. Fornir poza okleinami służy do sporządzania sklejek oraz drewna prasowanego warstwowego - o jego przeznaczeniu decyduje gatunek, wartość drewna.
Oblina, oflis - jest to rodzaj zaokrąglenia powierzchni okrągłego drewna. Pierwotnie w miejscu zaokrąglenia znajduje się oczywiście krawędź ostra.
Sztapel - pojęcie zaczerpnięte z języka niemieckiego, określa ogólnie rzecz ujmując, po prostu ładunek ułożony warstwami. Zwykle tego w ten sposób transportuje się właśnie ładunki drewna. W ten sposób układa się również drewno przeznaczone do suszenia, układaniem sztapli zajmuje się specjalista określany mianem sztaplera.
Zapałczanka - konkretny sortyment drewna (rodzaj) przeznaczony pierwotnie do produkcji patyczków, zapałek, czy też zapałczanych pudełek. Zwykle jest to drewno świerkowe, olchowe, bukowe, czy też drewno osikowe.
